Ford Mustang Shelby modeljaar 1966
Lees alles over de '66 Shelby Mustang
Lees alles over de '66 Shelby Mustang:
De vernieuwde Shelby Mustang van 1966
Het jaar 1966 wordt een overgangsjaar voor de Ford Mustang Shelby. Ford heeft met lede ogen aangezien hoe miserabel de Shelby verkoopcijfers in 1965 waren, en probeerde de populariteit van de GT350 een boost te geven. Dit deden zij op verschillende manieren.
Vanaf 1966 werd allereerst een andere naam gekozen, zodat de auto duidelijk afweek van de standaard Mustang. De nieuwe naam van de auto werd “Shelby GT350”, dus zonder het woord Mustang in de naam. Aangezien het concept van de “race georiënteerde” Shelby, in 1 enkele uitvoering (alleen in de kleur wit en zonder enige opties) absoluut niet tot goede verkopen had geleid, probeerde Ford de auto op andere manieren te vermarkten. De ideologie van normale autoverkopen (met verschillende kleuren en optie mogelijkheden) werd dus ook toegepast op de Shelby GT350. Vanaf 1966 is de Shelby GT350 daarom in meerdere kleuren, in meerdere uitvoeringen en verschillende opties, leverbaar. In 1966 ontstaat dan ook de:
- GT350 – modeljaar 1966
- GT350 cabriolet – modeljaar 1966
- GT350H (Hertz)
- GT350S (sport versie met de Paxton supercharger; de motor had dan een vermogen van liefst 440 pk)
De basis van de ’66 Shelby GT350 was nog steeds identiek aan model 1965: de Windsor V8 motor met 289 CUI en 306 PK. Wel luisterde men naar de klanten en werd de GT350 een stuk comfortabeler gemaakt. De auto werd hiermee aantrekkelijker voor de gewone rijder. Zo had de auto nu ook een achterbank, waren meerdere kleuren mogelijk (naast Wimbledon white nu ook blauw, rood, groen en zwart) en kon de klant ook een automaat bak (automatische transmissie) kiezen. De neus van de auto kreeg een nieuwe grill. Voor de achterwielen werden luchthappers voor de remmen geplaatst. Deze rem luchthapper is overigens dé manier om een ’66 Shelby GT350 eenvoudig te onderscheiden van een ’65 GT350. De kieuwen (louvres) op de C-stijl werden in 1966 vervangen voor een ruitje. Daarnaast werd de accu niet meer in de kofferruimte geplaatst (zoals in veel ’65 modellen), maar standaard onder de motorkap. De motor werd vanaf 1966 Ford blauw gespoten met uitlaten die aan de achterzijde uitmondden (het 1965 model had side pipes). De eerste 252 auto’s van de ’66 GT350 werden nog gebouwd met resterende carrosserieën uit 1965 en worden nu de zeldzame “K-code” genoemd.
Note: De verandering in verkoop tactiek, van stijve race auto’s naar een sportieve auto met meer opties en luxe, zou zich in de daaropvolgende jaren voortzetten. De Shelby’s werden daarmee steeds comfortabeler, maar ook groter, zwaarder en langzamer. Het bracht Ford meer verkoopsucces; in dat kader haalde Ford dus zijn gelijk. Dit zou achteraf echter ook dé reden blijken waarom Carroll Shelby en Ford uit elkaar gingen. Shelby was een racer en zijn concept van een sportieve auto was onvoldoende aangeslagen. Ford nam het heft vanaf 1969 zelfs volledig in eigen hand en zette Carroll Shelby buitenspel. Daarover verderop meer (zie modeljaar 1969)
De Shelby GT350’s uit 1965 en 1966 werden geleverd vanuit de Ford-fabriek in San Jose (de fabriek lag in het noorden van Californië, een half uur onder San Francisco, buiten het stadje San Jose). De fabriek sloot in 1983 vanwege felle concurrentie van Japanse automerken, en de oude fabrieksgebouwen zijn nu in gebruik als de ‘Great Mall of the Bay Area’, in het stadje Milpitas. Het Mustang model uit deze fabriek had standaard een witte carrosserie en had een “R” in het Ford chassisnummer (R stond voor de San Jose fabriek en is dus één van de kenmerken om een echte Shelby te herkennen).
Productie aantallen Shelby Mustang 1966 hoog door Hertz
Om de populariteit van de GT350 te boosten werd autoverhuurbedrijf Hertz gelokt om 1.002 GT350’s af te nemen voor het verhuurprogramma. Niet geheel toevallig was Ford ook grootaandeelhouder bij Hertz ;-). Om de deal te beklinken werd afgesproken dat de verhuurde GT350’s aan het einde van de huurperiode zouden worden terug geleverd aan Ford, om (na opknappen) wederom verkocht te worden als de GT350H. Alleen al met die ene order van Hertz werden de verkoopcijfers van 1965 in één keer verdubbeld. Hertz startte een speciaal programma die ‘Rent-A-Racer’ zou gaan heten. Mensen konden een sportieve Shelby GT350 huren, met een unieke Hertz look. Bijna alle Hertz Shelby’s werden namelijk zwart met gouden Le Mans racing stripes (ruim 800 van de 1.002 exemplaren werden in deze kleur geleverd). Daarmee boorde Hertz ongewild ook een unieke markt aan: met enkele kleine aanpassingen voldeed de Hertz Shelby aan alle eisen van race wedstrijden. Die aanpassingen kon de klant zelf doen, zoals een rolkooi inbouwen (een rolbeugel was pas vanaf 1967 een standaard item in de Shelby). Zo konden de klanten (met een huur auto) dus deelnemen aan race wedstrijden. Veel Hertz Shelby’s werden dan vrijdag gehuurd en op zondag (na de race) terug gebracht. En – na een jaar van verhuur – dus opnieuw aan klanten verkocht.
In 1966 werden in totaal 2.378 Shelby GT350’s gebouwd, een vervijfvoudiging van 1965. Op een totaal van 607.000 Mustangs in 1966, bedroeg dit nog steeds maar 0,03%.
De zeldzame GT350 Cabriolet van 1966
Naast de reguliere Shelby GT350, werden in 1966 ook een aantal cabriolets als test gebouwd. Er zijn er heel weinig gebouwd en aanvankelijk was er veel onduidelijkheid rondom de GT350 Cabriolets van 1966. Aanvankelijk dacht men dat er aan het einde van de productie van de GT350 in 1966 in totaal zes cabrio’s waren gebouwd. In 1987 werd echter documentatie van Carroll Shelby gevonden die het tegendeel zou beweren. De belangrijkste van die documenten was een werkorder van 7 juni 1966, waarin stond: “Er worden momenteel vier experimentele cabrio’s door de winkel gereden … Een van deze eenheden is verkocht en de andere drie zullen worden gebruikt voor testdoeleinden in afwachting van een 1967½ GT350 cabriolet.” Sinds die dag in 1987 is dus 200% duidelijk dat er slechts vier GT350 cabrio’s zijn geproduceerd.
Note: de cabriolet versie werd gebouwd auto als een test om voor 1967 ook cabriolets te gaan bouwen. Dit ging niet door: pas in 1968 kwam er een Shelby cabriolet versie.
Alle vier de cabrio’s uit 1966 zijn in verschillende kleuren gespoten: Ivy Green, Red, Sapphire Blue en Springtime Yellow. Twee cabrio’s zijn uitgerust met automaat versnellingsbakken, de twee andere auto’s zijn uitgerust met de handmatige 4-bak. Deze vier cabrio’s zouden de enige vier Shelby’s zijn die in de eerste twee jaar van de Shelby’s airconditioning kregen. Als laatste schijnt dat nog maar één van die vier auto’s over zijn originele motor beschikt.
